We kunnen niet altijd het goede voorbeeld zijn!

Als ze klein zijn, dan kun je nog wel zo’n beetje sjoemelen. Als ze 13 zijn wordt dat net een beetje anders.

“Hoezo mag hij wel vloeken en ik niet?”

Vooropgesteld: wij vloeken weinig tot niet, net zoals jullie. Het woord dat wij gebruiken over het algemeen is ‘kak’. Maar als er een blok hout op je vingertop valt, dan kan er wel ook iets anders uit je mond ontsnappen.

Het fijne is dat als mijn dochter iets overkomt en vloekt, ik daar iets van zeg en dat zij dan luistert. Het vervelende is dat als mijn vriend iets gebeurt, hij een V-woord kan gebruiken. Als ik daar iets van, trekt hij zich daar weinig van aan. Het is zijn pijn. En naar mij luisteren op zo’n moment, als volwassene, is echt niet van belang.

Ja, wij volwassen ouders drinken een wijntje, we fietsen af en toe door rood (heel eerlijk), er floepen soms wat woorden uit en ja, we zijn niet altijd even netjes zoals we graag willen dat onze kinderen wel zijn. Ik denk dat ik het zo het beste kan verwoorden.

Niet het goede voorbeeld

Ik voel het zelf meteen in mijn lijf als ik iets doe wat zij niet mag, terwijl ze wel ziet en begrijpt wat ik doe. Ik voel me dan opgelaten, schaam me zelfs, krijg er een kleur van. Ik voel me dan onhandig en hoor diep in mij een stem roepen: Dit mag niet! Dit is niet het goede voorbeeld!

  • Hoezo mag hij wel vloeken en ik niet?
  • Goede vraag. Klopt. Hij mag ook niet vloeken. Maar als ik daar iets van zeg, dan doet hij toch wat hij wil. Hij is tenslotte volwassen.
  • Niet eerlijk hoor.
  • Ja, waar. Maar er is helaas wel meer niet eerlijk. Wij mogen autorijden, wij mogen alcohol drinken (niet in combinatie met elkaar), en wij mogen gewoon echt helemaal zelf bepalen wat we doen. Jij helaas niet. Wij zijn 40+ , jij bent 13.
    Het zijn nu eenmaal regels.
    Ik mocht vroeger ook niet alles van oma. Straks als je 18 bent, dan mag je alles zelf bepalen.

Ze fronst haar voorhoofd.
“Niet eerlijk.”

Klopt meid. Maar wen er maar aan.
Voorlopig is het toch nog even zo.
Later spreek ik mijn vriend nog even aan. “Klopt, maar het deed zo’n pijn! Ik had het niet in de gaten. Heb je niet eens gehoord …”

Ja, daar doen we het dan maar mee.

We zijn gewoon niet altijd het goede voorbeeld. Al doen we nog zo ons best.
We zijn nu eenmaal ook gewoon mens.

Toch?

Liefs Marianne

Mama's van Eindhoven maakt gebruikt van technische en analytische cookies om het gebruik van deze website te optimaliseren. Om een koppeling te maken met social media en om het verkeer op de website te analyseren. Als u onze website bezoekt, gaan wij er vanuit dat u hiermee akkoord bent. Voor meer informatie gaat u naar ons Privacy beleid. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten