Me-time

Zomaar midden in een te drukke week met teveel afspraken, bedenk ik me dat ik eigenlijk al heel lang geen me-time heb gehad. En nee, ik heb het dan niet over tijd zonder kids of hubby. Ik heb het dan over echte me-time. Doen wat IK wil. Dat kan zijn zonder hubby maar ook met. Dat kan zijn met kiddies maar ook zonder.

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan

Als mama zijnde zou je vaak willen dat een dag 30 uur heeft. Je mag  (lees: moet) wassen, strijken, poetsen, koken en boodschappen doen. En dat allemaal naast het zorgen voor je kids, je partner en een baan, want die heb je ook nog. Daarnaast heb je dan ook nog vrienden en vriendinnen, familie en kennissen die ook tijd en aandacht van je willen. Allemaal gezellig en soms (heel eerlijk) toch ook wel een beetje verplicht. Je agenda zit vol, bomvol. En naast dat jouw agenda volgepland is, is de agenda van je hubby en je kiddies ook volgepland met kinderfeestjes, sport, speeldates etc. Het liedje van Herman van Veen popt op zulke dagen dan ook vaak in mijn hoofd op.

Me-time

En dus bedacht ik me dat het tijd werd voor me-time. Niet 1x per maand. Nee, minimaal 1x per dag en dan het liefst minimaal 10 minuten. Maar eigenlijk beter nog: minimaal een half uur. De naïeve ik dacht nog: hoe moeilijk kan dat zijn?  Nu, een weekje later denk ik daar anders over. Van de 7 dagen sinds mijn besluit om over te gaan op de #mamametimechallenge, heb ik 3 dagen echt die me-time gehad. En weet je, daar schrik ik best van. Want serieus mama’s…. hoe moeilijk kan het zijn? Zeven dagen, minimaal tien minuten  voor jezelf. Tien minuten waarin je alleen doet wat je zelf wilt. Worden we dan zo geleefd?

Plichtsgevoel

Ik denk dat het ook een soort plichtsgevoel is wat we als mama (of vrouw) hebben. Voor mij in ieder geval wel. Hubby werkt namelijk al de hele dag. Als hij thuis komt is het wel fijn als het eten klaar is. Verwacht hij dat van mij? Waarschijnlijk niet, maar toch staat (meestal) het eten klaar. Als de kids uit school komen wil ik hen alle aandacht geven. Ik werk tenslotte drie van de vijf schooldagen. Die twee dagen dat ik vrij ben, moet ik ze dus wel alle aandacht geven. MOET.. schrijf ik. Van wie? Mezelf of van hen? Zij willen vaak helemaal niet al die aandacht. Ze gaan liever buiten spelen of afspreken bij vriendjes. En dan die “verplichtingen” van quality time met vrienden en kennissen. Altijd erg gezellig. Maar moet het persé? Is het zo erg als ik zo’n afspraak eens afzeg omdat ik gewoon geen zin heb? Gewoon lekker wil cocoonen met hubby en kids? Plichtsgevoel dus. Door mezelf opgelegd.

Vanaf nu gaat het anders. Lieve vrienden, familie, kennissen, of wie dan ook.  Ik eis vanaf nu iedere dag minimaal 10 minuten me-time op. Tijd waarin ik weer even IK ben. Heb je me nodig? Dikke vette pech. Ik ben ‘gesloten”. Over 10 minuten ben ik er weer. Als je geluk hebt dan…. ?

Liefs Nina

Ps: mijn andere blogs lees je hier!

Laat een reactie achter





Mama's van Eindhoven maakt gebruikt van technische en analytische cookies om het gebruik van deze website te optimaliseren. Om een koppeling te maken met social media en om het verkeer op de website te analyseren. Als u onze website bezoekt, gaan wij er vanuit dat u hiermee akkoord bent. Voor meer informatie gaat u naar ons Privacy beleid. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten