En toen was ik mama!

Pink ConfettiZondag 28 april werd ik verrast door mijn vriendinnen en familie met een babyshower.

Een beetje laat, dat wisten ze, maar ach 30 april zou ik 38 weken zijn. Het kon net, toch ?

We grapten nog met elkaar: ” nou hij kan nu wel komen hè”. Alles was klaar voor onze “Fritsie”.

Wisten wij veel dat onze “Fritsie” zulke goede oren had en dacht ik zal mezelf maar eens laten zien. Want maandag 29 april om 17:00 dacht hij dit heeft lang genoeg geduurd. Dus om 21:28 was onze lieve SEM al daar.

Ik had een behoorlijk snelle bevalling thuis, met een iets andere afloop dan gepland. De placenta liet niet los en met spoed moest ik naar de OK in het ziekenhuis. Alles kwam goed, dat is het belangrijkste. Meer wil ik er hier ook niet over delen.

Het was spannend en de eerste dagen waren daardoor wel wat zwaarder dan we dachten.

Dus nu twee weken na zijn geboorte leek het me leuk om die eerste dagen met jullie te delen. Wat vertellen ze van tevoren niet, is er echt zo’n blauwe wolk en ben je echt ineens een mama ?

De bevalling

Hier kan ik heel kort over zijn, net als mijn bevalling dus. Bevallen valt niet mee zoals sommige vrouwen zeggen. Het doet zeer, het is zwaar en je wilt op het heftigste punt opgeven. Maar die pijn, die ben je dus écht heel snel weer vergeten. Daar geloofde ik niets van, maar halleluja het is waar. En dat is maar goed ook want dingen als ‘ the ring of fire’ (ja google maar) wil je het liefste zo snel mogelijk weer vergeten. Zodra die kleine op je buik ligt maakt het je allemaal niets meer uit. Hij is er, de rest komt later wel.

Je lijf na de bevalling

Ha! Viel dat even vet tegen. Natuurlijk weet je dat dit zwaar is en dat je sowieso wel met een hechting hier en daar achterblijft. Maar dat je niks zelf kan die eerste dagen, dat zeggen ze er niet altijd bij. Naar de wc wandelen mag niet alleen, wat een onzin dacht ik nog. Nu snap ik dat. Die tien stappen naar de wc voelen als een marathon ! Jezelf overgeven aan al de hulp die je krijgt is het enige wat je kunt doen. Want uiteindelijk kun je steeds meer beetjes zelf. Nu een paar weken later loop ik zelfs buiten met Sem, zonder buiten adem te zijn. Het duurt even, maar dan heb je ook wat.

Wat betreft die kilo’s, de helft zit er nog aan en mijn buik zit vol striae. Vind ik dat erg ? Ja misschien wel een beetje. Maar ik weet dat ook dit uiteindelijk weer goed komt. We zijn pas een paar weken verder, ik verwacht geen wonderen. Dit lijf heeft mooi wel 9 maanden de mooiste baby gedragen. Daar heb ik die ‘oorlogsstrepen’ wel voor over !

Kraamtranen

Dit vind ik nog steeds een ‘jeukwoord‘. Maar wel een jeukwoord dat echt bestaat. Stiekem heb ik ze hartstikke vaak gehad. Van verdriet. Van het “trauma” op de OK. Van verliefdheid. Van alle fijne hulp die ik kreeg. Van vermoeidheid of van een huilende vrouw op tv. Ik huilde gewoon lekker mee.

Je voelt je een vaatdoek maar het lucht zó enorm op ! Gewoon laten gaan dus die tranen, lucht stiekem heerlijk op.

En dan ben je mama:

“Wow Nick, je bent gewoon een mama nu !” riep een van mijn vriendinnen toen ze na 5 dagen op kraamvisite kwam.

Jeetje ja, ik ben een mama. Vanaf het moment dat je kleintje geboren is en bij je op je buik gelegd wordt komen de mama gevoelens naar boven.

Wow die is gewoon van ons, dit is onze zoon. Maar de titel: mama, daar ben ik nog niet aan gewend hoor. Als je ‘s nachts wakker wordt van een honger-huiltje en de eerste 2 tellen denkt, wat is dit ? Dan besef je al heel snel, dit is mijn zoon, in actie dus.

Ja je bent echt ineens een mama, dat staat buiten kijf. Maar dat betekent echt niet dat je het ook iedere dag zo voelt. Het is een titel waar je aan moet wennen en je weg in moet vinden. En hé, dat is oké.

Blauwe wolk 

Als hij ongecontroleerd een lachje laat zien, als hij lekker ligt te slapen, als hij me aanstaart met z’n mooie ogen. Ja dan zit ik compleet op een blauwe wolk.

Maar als je moe bent en je kleintje 2 uur lang huilt van de krampjes en niks lijkt te werken. Dan donder je even van die blauwe wolk af. Gelukkig heb ik een partner die me opvangt van die blauwe wolk. ” We doen dit samen schat”. Samen komen we er dan snel weer bovenop en betrappen we onszelf op een glimlach van oor tot oor als hij weer schattige gezichtjes trekt in zijn slaap. Vervolgens zweven we dan weer verder op onze blauwe wolk.

Wat ik vooral geleerd heb ik mijn eerste twee weken is dat mama zijn niet altijd vanzelf gaat. Maar dat je stiekem wel weet wat je moet doen. Zeker als je het geluk hebt van een fijne kraamhulp die je de belangrijkste dingen leert. Dan loop je, net als ik, binnen no-time samen buiten te wandelen en geniet je van dat kleine wondertje.

Ook al lukt alles niet meteen, ik ben een mama. De mama van Sem. En samen met zijn papa gaan wij dit rocken !

Liefs, Nicky

Mama's van Eindhoven maakt gebruikt van technische en analytische cookies om het gebruik van deze website te optimaliseren. Om een koppeling te maken met social media en om het verkeer op de website te analyseren. Als u onze website bezoekt, gaan wij er vanuit dat u hiermee akkoord bent. Voor meer informatie gaat u naar ons Privacy beleid. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten