Een nieuwe lente

NeeltjeDriemaal is scheepsrecht. Tijdens de was opvouwen overviel het me opeens: over ruim twee maanden wordt onze zoon vier jaar en ben ik officieel geen baby- of peutermama meer. Dat ben ik dan ruim zeven jaar onafgebroken geweest. Straks gaan we voor de állerlaatste keer naar het consultatiebureau. Dit keer niet zomaar een routinebezoekje, maar eigenlijk een afsluiting van de meest intensieve, vermoeiende, maar ook meest dankbare en bijzondere periode van mijn leven –so far.
Ik heb nog wat tijd nodig om aan het idee wennen.

Mixed feelings

Het was toch pas vorig jaar dat ik een baby’tje had? In het consultatiebureau zat een jong stel met een dropje van een baby van een maand of negen, veilig bij mama op schoot. Omdat ik nog wat moest wachten, had ik de tijd om hen te observeren. Een klein rond hoofdje met grote blauwe ogen, kleine vingertjes die aan de omslagdoek plukten, een klagerig geluidje om wie-weet-wat. Papa die in de luiertas op zoek ging naar een speeltje. Flashbacks door m’n hoofd naar een tijd die niet meer terugkomt. Hoe is het mogelijk dat binnenkort al onze kinderen op de basisschool zitten? Wanneer is dat gebeurd?
Ik heb gemengde gevoelens. Als de jongste ook naar de basisschool gaat, komt er eindelijk weer wat meer vrije tijd in zicht. Tijd zónder een kind om me heen. Het moment waar ik jaren naar uitkijk, maar wat toch ook een beetje pijn doet. Nostalgie ofzo. Heimwee naar vroeger. Nu al.

Van de tropenjaren naar een nieuwe lente

De lente is deze week begonnen. Vandaag scheen het zonnetje heerlijk en heb ik met de twee jongsten na schooltijd het eerste ‘’buitenijsje’’ van 2019 gegeten. Op het terras van de buurtsnackbar, in de zon. De route van school naar het begeerde ijsje ging langs grasstroken en voortuinen vol krokussen. Dochter Vera (5 jaar) ging door haar knieën om ze te tellen. Het waren ‘’de mooiste bloemen die ik m’n hele leven heb gezien!’’ Ook broertje Ben (nu nog 3 jaar) zat vol bewondering te kijken én te vergelijken. Want de buren hebben méér krokussen dan wij in hun voortuin ‘’en dat is niet eerlijk!’’ Gelukkig was die verontwaardiging snel voorbij, want iets verderop kwamen we tuinen tegen die helemáál geen krokussen hadden. Dat was toch wel zielig voor die mensen, vonden broer en zus. Na een periode van zeven jaar baby’s en peuters begint er nu dus een nieuwe fase. Een nieuwe lente.

Trouwens; het allerprachtigst is de tuin van een paar buren verder. Die staat bomvol krokussen. Door hun oudere zus Julie (6 jaar) ‘’de Bloemenvallei’’ gedoopt. De komende weken gaan wij dus iedere dag via de Bloemenvallei naar school. En over 2 maanden huppelt deze mama dan zonder kinderen terug naar huis. Met alle tijd.

Doei! Neeltje

Mama's van Eindhoven maakt gebruikt van technische en analytische cookies om het gebruik van deze website te optimaliseren. Om een koppeling te maken met social media en om het verkeer op de website te analyseren. Als u onze website bezoekt, gaan wij er vanuit dat u hiermee akkoord bent. Voor meer informatie gaat u naar ons Privacy beleid. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten